Warsztat przedkonferencyjny: dr Silvia Marchionni “Sześć kluczowych wad zgryzu prowadzących do dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego”

Warsztat Przedkonferencyjny z dr Silvią Marchionni, ortodontką:

Sześć kluczowych wad zgryzu prowadzących do dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego

Grupa docelowa: stomatolodzy, ortodonci,  fizjoterapeuci, osteopaci

Data: 9 października 2025 (czwartek)

Ceny:

• 2200 zł (cena rejestracji do 31.07.2025)
• 2600 zł (cena rejestracji od 01.08.2025)

Ilość osób: maksymalnie 10-30

Miesce kursu: Warszawa, dokładna lokalizacja zostanie wskazana w późniejszym czasie

Opis warsztatu (warsztat praktyczny):

Opierając się na związkach między wadami zgryzu, stawem skroniowo-żuchwowym (TMJ) i kręgosłupem szyjnym, chciałabym zachęcić klinicystów do przyjęcia nowego podejścia w praktyce klinicznej TMD. Porzucenie starego paradygmatu gnatologicznego i promowanie interdyscyplinarnego podejścia ma na celu zapewnienie funkcjonalnej okluzji i zdrowia całego ciała.

Sześć wad zgryzu, które najczęściej powodują dysfunkcję stawu skroniowo-żuchwowego:

• zgryz głęboki i zgryz otwarty
• zgryz krzyżowy i post-rotacja żuchwy
• fleksja boczna prawa lub lewa

1. Wiele wad zgryzu wydaje się wynikać z dysharmonii szczękowo-żuchwowej, ale prawdziwą przyczyną jest brak równowagi w budowie czaszki.
2. Rozwój szczęki zależy od kości klinowej i lemiesza. Pozycja żuchwy i kształt jam stawowych są kontrolowane przez kość potyliczną i kości skroniowe.
3. Płaszczyzna okluzyjna jest definiowana przez pozycję podstawy czaszki.
4. C0, C1 i C2, pod działaniem chrząstkozrostu klinowo – potylicznego, mogą być zdefiniowane jako modulatory wzrostu dwóch szczęk (C0 –odpowiada za rozwój szczęki górnej, C2 – odpowiada za rozwój żuchwy i C1 – za rozwój języka i pełni funkcję „krążka „ pomiędzy C0 i C2).
5. Klasyfikacja wad zgryzu na podstawie ruchu żuchwy w stosunku do czaszki/kręgosłupa.
6. Związek między żuchwą, czaszką i kręgosłupem występuje na trzech płaszczyznach: strzałkowej, czołowej i poprzecznej.
7. Wady zgryzu w płaszczyźnie strzałkowej obejmują stosunek C0-C1 i są to zgryz głęboki oraz zgryz otwarty. Czy zgryz otwarty jest problemem stomatologicznym czy posturalnym? Kinezjologia stosowana jako podejście do diagnostyki różnicowej i podstawa wyboru terapeutycznego.
8. Wady zgryzu w płaszczyźnie poprzecznej obejmują stosunek C1-C2 i są to zgryz krzyżowy oraz retruzja żuchwy (mandibular post-rotation). Diagnostyka różnicowa opiera się na analizie gipsowych modeli dentystycznych, badaniu radiologicznym oraz kinezjologii stosowanej.
9. Retruzja żuchwy (mandibular post rotation) to symetria okluzyjna i posturalna. Jaki wybór terapeutyczny?
10. Wady zgryzu w płaszczyźnie czołowej obejmują związek między C2 i C3 i są to laterofleksje (zgjęcia boczne) prawe lub lewe. Test oceny relacji szyjnych i wybór terapeutyczny.
11. Wszystkie te 6 wad zgryzu ma wspólny element, którym jest utrata tylnego wymiaru pionowego z kompresją stawu skroniowo-żuchwowego (ATM). Jak znaleźć funkcjonalnie prawidłową pozycję żuchwy? Zastosowanie trójwymiarowego zakresu proprioceptywnego okluzji (RPTO).

PROGRAM CZĘŚCI PRAKTYCZNEJ:

1. Pierwsza wizyta przeprowadzona w ujęciu systemowym, z oceną okluzyjną i posturalną: Test tonometrii.
2. Analiza modeli dentystycznych.
3. Test kinezjologii stosowanej do oceny ruchu zgięcia-wyprostu połączenia szczytowo-potylicznego (górny odcinek szyjny) i dolnego odcinka szyjnego.
4. Test kinezjologii stosowanej do oceny ograniczenia rotacji między C1 i C2 po prawej i lewej stronie.
5. Test kinezjologii stosowanej do oceny ograniczenia ruchu zgięcia bocznego po prawej i lewej stronie.
6. Test kinezjologii stosowanej w celu znalezienia funkcjonalnie prawidłowej trójwymiarowej pozycji żuchwy.
7. Badanie wymiaru pionowego, wymiaru poprzecznego i wymiaru strzałkowego.
8. Testy kinezjologiczne do oceny funkcji lub dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego (ATM).

PROWADZĄCY: DR SILVIA MARCHIONNI

Ukończyła medycynę i chirurgię z wyróżnieniem w 1979 roku, a w 1982 roku specjalizowała się z wyróżnieniem w stomatologii na Alma Mater Studiorum University of Bologna. Od początku swojej kariery zawodowej zajmuje się wyłącznie ortodoncją.

Zawsze z pasją poświęcała się badaniu i analizie układu stomatognatycznego w szerszym kontekście, starając się zagłębić w korelacje między wadami zgryzu, dysfunkcjami stawu skroniowo-żuchwowego i problemami posturalnymi.

Uczęszczała na krajowe i międzynarodowe kursy oraz konferencje, a także specjalizowała się za granicą poprzez staże i uczestnictwo w jednych z najważniejszych kursów na świecie. Jej nauczycielami byli Ricketts, Melsen, Michele Clauzade i Giuseppe Stefanelli.

Rozpoczęła multidyscyplinarne współprace z różnymi fizjoterapeutami, osteopatami, chiropraktykami, ortoptystami i logopedami. Jest prelegentem na krajowych i międzynarodowych konferencjach i kongresach dotyczących ortodoncji systemowej, aby badać powiązania między różnymi systemami, które tworzą jednostkę.