PNF

Metoda PNF została stworzona w Kaliforni przez neurofizjologa dr Hermana Kabata i fizjoterapeutkę Maggie Knott. Jest to metoda, której głównym celem jest przywrócenie pacjentowi utraconej funkcji. Nazwa metody pochodzi od trzech słów w języku angielskim: P- proprioceptive, czyli proprioceptywne (dotyczące receptorów ciała), N- neuromuscular – nerwowo-mięśniowe, F- facilitation – ułatwianie ruchu. Oznacza to, że w sposób sobie szczególny w czasie terapii, bazując na określonych wzorcach ruchu, charakterystycznych dla tej metody, próbuje się pomóc pacjentowi uzyskać nowe lub utracone funkcje dnia codziennego.
Nauczanie PNF uwzględnia etapy nauczania motorycznego przez co możliwe jest osiąganie nowych pozycji przez pacjenta i poruszania się w nich. Cała metoda bierze również pod uwagę etapy rozwoju fizjologicznego człowieka. Często tych etapów terapeuta używa w terapii na przykład w pracy na macie.
Podczas terapii wykorzystuje się sumowanie bodźców, czyli jednoczesne oddziaływanie na pacjenta na wielu płaszczyznach: dotykiem, werbalnie (odpowiednie komendy), propriorecepcją, bodźcami słuchowymi i innymi. Celem jest jak najtrafniej i najskuteczniej oddziaływać w zakresie danego problemu.
Wzorce wykorzystywane w metodzie PNF są zbliżone do ruchów naturalnych wykonywanych przez nas w życiu codziennym. Są one przede wszystkim trójpłaszczyznowe, inne od tych, które wykonuje się na przykład na siłowni. Największe znaczenie ma więc w danych ruchu komponenta rotacji, która odpowiedzialna jest jednocześnie za stabilizację. Oś ruchu zwana jest diagonalną.
Metoda PNF jest metodą przyjazną dla pacjenta. Przede wszystkim koncentruje się na osiągnięciu realnego celu wyznaczonego wspólnie przez pacjenta i jego terapeutę. Wykorzystuje się w niej pozytywne nastawienie do pacjenta, zauważając nie tylko dysfunkcję, ale także to co jest dla niego dobre i korzystne. W tej metodzie nie możemy zapomnieć o zjawisku zwanym irradiacją. Polega ono na wykorzystaniu zasobów najsilniej i najsprawniej działających części ciała, na przykład dla wzmocnienia i poprawy funkcjonowania prawej kończyny górnej możemy wykorzystać silną lewą nogę znając wzorce zakodowane w naszym mózgu.
W całej metodzie wykorzystuje się wiele technik, w zależności od celu jaki chcemy osiągnąć w terapii: do poprawy koordynacji, rozluźnienia, czy też dla wzmocnienia danej części ciała, a przez to poprawy określonej funkcji.
Terapeuta uczy się obserwacji naturalnego ruchu, musi umieć określić, jakie są odstępstwa u jego pacjenta i pomóc mu osiągnąć stan zbliżony do „idealnego”.
Do tej pory PNF kojarzony był jedynie z rehabilitacją neurologiczną, ale śmiało może być wykorzystywany także w ortopedii. Metoda ta pomocna będzie w leczeniu osób po udarach, po wypadkach komunikacyjnych, z uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Obejmuje także terapię funkcji wegetatywnych (mięśnie twarzy, połykanie, oddychanie, artykulacja dźwięków). Sprawdza się również w rzadkim, ale występującym leczeniu po operacji nerwu twarzowego. Pomocy mogą też szukać pacjenci z Parkinsonem, SM czy też mózgowym porażeniem dziecięcym.

Na naszej stronie internetowej stosujemy pliki cookies. Korzystając z naszego serwisu internetowego bez zmiany ustawień przeglądarki wyrażasz zgodę na stosowanie plików cookies. Więcej...

Ustawienia cookie na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookie", aby dać Ci najlepszy sposób przeglądania z możliwych. Jeśli w dalszym ciągu będziesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję" poniżej, wyrażasz zgodę na korzystanie przez nas z plików cookies.

Zamknij