FIZJOTERAPIA W ORTOGNATYCE 

Przez ostatnie lata w naszej praktyce specjalizujemy się w terapii pacjentów stomatologicznych, w przygotowaniu do ortodoncji, protetyki, a także z pacjentów z problemami w stawach skroniowo-żuchwowych i ortognatycznych.

Dla ułatwienia planowania fizjoterapii pacjentów ortognatycznych podajemy okres czasowy takiego przygotowania, choć nasze podejście zawsze jest indywidualne, we współpracy z lekarzem prowadzącym i pacjentem planujemy proces terapeutyczny bazując na wszystkich istotnych informacjach dotyczących pacjenta. Podstawą jest rzetelne badanie funkcjonalne, podmiotowe, badania radiologiczne, dokładny wywiad, ale także możliwości ekonomiczne, czasowe i zaangażowanie własne w proces leczenia.  

Kiedy pacjent powinien zgłosić się na fizjoterapię ?

Obecny stan zdrowia oraz indywidualne podejście do pacjenta warunkuje czas jego przygotowania do zabiegu. Ilość spotkań oraz czas przygotowania zależy przede wszystkim od odpowiedzi na następujące pytania:

  • Czy pacjent ma jakiekolwiek dolegliwości bólowe w obrębie głowy i szyi. 
  • Czy są objawy ze strony stawów skroniowo-żuchwowych takich jak trzaski, ból, ograniczenie zakresu ruchomości? 
  • Czy pacjent skarży się na bóle głowy lub inne dolegliwości bólowe ze strony ciała, na przykład: bóle karku, czy problemy z kręgosłupem szyjnym?

Pacjent „bezobjawowy” – nie skarżący się na ból, powinien zgłosić się do fizjoterapeuty w okresie około 3 miesięcy przed zabiegiem. Jest to czas, w którym zaangażowany pacjent razem z terapeutą prowadzącym jest w stanie rzetelnie przygotować się do zabiegu ortognatycznego. 

Nie bez powodu słowo „bezobjawowy” zawarliśmy w cudzysłowiu. Najczęściej objaw dla pacjenta kojarzy się z bólem. Dla nas objawem jest również  asymetriq ustawienia głowy, czy na przykład asymetria toru żuchwy (żuchwa w trakcie otwierania  nie porusza się pionowo po linii prostej). 

Etapy przygotowania pacjenta do leczenia ortognatycznego. 

Pacjent ortognatyczny jest również pacjentem w trakcie leczenia ortodontycznego. Wszelkie wątpliwości dotyczące stanu stawów skroniowo-żuchwowych, czy objawów w obrębie głowy i szyi z naszego punktu widzenia powinny być wychwytywane nie tylko przed samym leczeniem ortognatycznym, ale wzięte pod uwagę w trakcie leczenia zgryzu i jego planowania, czy w trakcie szynoterapii, jeśli jest  ona zastosowana u pacjenta.

Asymetrie ustawienia głowy, niefizjologiczna krzywizna kręgosłupa szyjnego czy inne nieprawidłowości widoczne na zdjęciach na przykład cefalometrycznych, są brane pod uwagę w naszym procesie terapeutycznym. Nie leczy się jednak samych zdjęć, dokładny wywiad, dodatkowo zdjęcia wykonywane najczęściej w gabinecie ortodontycznym, czy u chirurga szczękowego, są doskonałym uzupełnieniem badania czynnościowego pacjenta, na podstawie którego planujemy terapię.

DŁUGOTERMINOWE PRZYGOTOWANIE PACJENTA PRZED PLANOWANYM LECZENIEM CHIRURGICZNYM

Coraz częściej zgłaszają się do nas pacjenci w okresie rozwojowym, którzy są przygotowywani do chirurgii ortognatycznej na długo przed zabiegiem (np dwa lata przed chirurgią). Jest to czas na wspomaganie prawidłowego rozwoju układu czaszkowo-kręgosłupowego. U osób dorosłych na przygotowanie się do operacji można również poświęcić więcej czasu, rozpocząć fizjoterapię np. rok przed zabiegiem. Nie oznacza to , że pacjent musi bardzo często przychodzić na terapię. Ten okres to świetny czas na autoterapię i przygotowanie całego ciała.

Na tym etapie koncentrujemy się na:

  1. Pracy z postawą – ustawienie głowy, barków, miednicy
  2. Terapii manualnej całego kręgosłupa szyjnego, pracą nad fizjologiczną krzywizną kręgosłupa.
  3. Przygotowaniem stawów skroniowo-żuchwowych : prawidłowa ruchomość, praca nad regulacją napięcia w jego obszarze i nauce wszystkich ćwiczeń związanych z terapią już po samym zabiegu. 
  4. Zmianą wzorców reagowania na stres i wsparcie pacjenta od strony psychosomatycznej 
  5. Pracą manualną wewnątrz jamy ustnej związanej z funkcją języka. 

PRZYGOTOWANIE PACJENTA MIESIĄC PRZED PLANOWANYM LECZENIEM CHIRURGICZNYM

Skupiamy się głównie na: 

  • zachowaniu mobilności klatki piersiowej w celu poprawy drenażu płynów po zabiegu do klatki piersiowej
  • rozluźnieniu pacjenta, jeśli zgłasza dolegliwości, których podłożem jest stres związany z zabiegiem operacyjnym
  • nauczeniu ćwiczeń drenujących (zmniejszających obrzęk pooperacyjny) 
  • Nauczeniu ćwiczeń związanych z odzyskiwaniem czucia oraz poprawą ruchomości operowanych tkanek

FIZJOTERAPIA POZABIEGOWA

Pacjent przygotowywany przez nas do chirurgii wie jakie ćwiczenia będzie wykonywał po zabiegu. Jeśli jest to nasz pierwszy kontakt najczęściej pacjent nie wie jak fizjoterapia będzie przebiegała i na czym polega. 

To kiedy pacjent trafia do nas po zabiegu zależy od lekarza kierującego. W warunkach szpitalnych pracę z obrzękiem można rozpocząć kilka godzin po zabiegu.

Do naszej praktyki najszybciej trafiają w pierwszym tygodniu po zabiegu. 

Podkreślamy tu, że znaczący jest kontakt z lekarzem operującym oraz informacji w jakim zakresie lekarz zezwala na pracę w obszarze operowanym. 

Wczesna fizjoterapia pozabiegowa (1-6 tydzień)

W trakcie pierwszych 6 tygodni pracujemy głównie z obrzękami,  poprawą czucia oraz odzyskaniem ruchomości tkanek. 

Kolejny etap to praca nad otwieraniem  i powrót do ruchomości w stawach skroniowo-żuchowych z respektem dla tkanek po operacji. 

Istotnej w tym etapie jest drenowanie płynów, rozluźnianie struktur głowy, szyi , równoważenie napięć i powrót do zakresów ruchomości sprzed zabiegu. 

Po osiągnięciu celów terapeutycznych w zakresie mobilności tkanek, otwarcia żuchwy i mobilności w odcinku szyjnym pacjent pozostaje w kontakcie i kontroli maksymalnie do roku czasu. 

error: Content is protected !!